Bir kış masalı ve iyi yıllar!
Bir kış mevsiminde soğuklardan ormandaki bütün hayvanlar çok ama çok
etkilenmiş.
O kadar soğuk olmuş ki, arada en çok kaybı kirpiler vermiş.
(Tabii bu arada şunu hatırlamak gerekiyor: Bilindiği gibi kirpilerin pek çok
hayvan gibi kalın, tüylü kürkleri yok ve kendilerini sıcak tutması hayli zor
olan dikenli bir vücut yapıları var.)
Derken; durumdan en az zararla kurtulmak için ormanda uygun bir
yerde kirpiler meclisi toplanmış ve bu konu için birlikte kalıcı bir çözüm
aramaya başlamışlar.
Konuşarak, tartışarak, değişik fikirler ve örnekler vererek; nihayet gece
olunca tüm kirpilerin bir araya toplanmasına, birbirlerine yakın durarak geceyi geçirmelerine karar verilmiş.
Böylece kirpiler birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak,
aralarındaki temasla vücutlarını ısıtarak donmaktan kurtulacaklarmış.
İlk geceki deneyimlerinde, bunun pekala işe yaradığını görmüşler ama
bu kez de düşünemedikleri başka bir sorun çıkmış ortaya.
Üşüyen kirpiler birbirlerine fazla sokulduklarından yaralanmalar meydan
gelmiş.
Daha sonraki gece yaralanma korkusundan, birbirlerinden uzak
durmuşlar ama bu seferde donmalar meydana gelmiş!
Ne var ki her gece; kah uzaklaşa, kah yakınlaşa, deneye, yanıla
birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak kadar yakın; ancak
birbirlerini incitmeyecek kadar da uzak durmayı öğrenmişler…
İyi de etmişler!
Şimdi; bu dikenli anlatıdan, insanları gözetip “sonuçta bundan ne çıkar?”diye soralım ve yanıtını da verelim:
İnsanların da uzun dikenleri var…
Bunlar hayata karşı insanların filtreleri…
Kimi zaman faydalı, kimi zaman da zararlı…
Çoğu zaman, kimseleri yaklaştırmıyorlar yanlarına…
Filtrelerinde elemeden, kimseleri sokmuyorlar dünyalarına…
Ama yanıldıkları bir nokta var:
Çünkü hayatta sıcaklık ancak yakınlaşmakla mümkün!..
Yani?
Birbirini incitmeyecek kadar uzak; hayatın soğuk zamanlarında
üşümeyecek kadar da yakın olmayı öğrenmek; işte bu karlı kıssanın
insanlar adına kestirmeden bir yeni yıl özeti…
İyi kışlar, iyilikler, iyi yıllar, iyi kazançlar ve çok yaşasın kirpiler!..